این داستان احتمالا از روزهایی شروع شد که حتی من به خاطر نمیاورم. اینکه مادرم بهتر میداند، بهتر میبیند و بهتر تصمیم میگیرد. هر زمان هم که به او میگفتم مثلا نظر من در این مورد چیز دیگری است، میگفت تو از پله شانزدهم میبینی ( اشاره به سن من ) و من از پله چهلم ( اشاره به سن خودش ) و بنابراین افق دید من از تو بیشتر است، و تصمیم گیریم بر مبنای اطلاعات بیشتری است و دقیق تر. در بسیاری از موارد هم این صحبت درست از آب درمیامد و بنابراین من بیشتر از قبل باور میکردم که او همیشه درست میگوید.

جامعه دوستان ما نیز به این رویه دامن میزد. ما با آدمهایی معاشرت داشتیم از جنس او، آدمهایی که تصمیم های او را ستایش میکردند و مرا که گام به گام مطابق دستورات او پیش میرفتم “خانم، دختر شایسته و …” خطاب میکردند و من واقعا فکر میکردم دنیا همین است و بس و من هم با رهنمودهای مادرم دختر شایسته این دنیا هستم. ما آدمهای خوب و سپید این دنیا بودیم که باید از آدمهای سیاه و بد حذر میکردیم. و من حتی به خودم جرئت نمیدادم که با این آدمهای بد!!!! هم کلام شوم مبادا که بیماری مسری آنها به من هم سرایت کند.

در ابتدا انجام دستورات خیلی هم سخت نبود، درست مثل روزه کله گنجشکی، که هم خوراکیت را میخوری و هم احساس تدین و تقرب الهی میکنی. روز به روز این دستورات سخت تر و پیچیده تر شد، و به دامنه و گستره آنها اضافه شد. کار به جایی رسید که این قوانین مانند دین اسلام راجع به خصوصی ترین، یا پیش پا افتاده ترین یا بدیهی ترین مسائل زندگی من نظر میداد و من میباست همه را اجرا میکردم، مو به مو ودقیق. این چرخه البته یک جایی شکست. مثل اکثر بچه های مدارس مذهبی که با ورود به دانشگاه، تمام زحمات مدرسه را یک شبه بر آب میدهند و هم مشروب خور میشوند و هم دختر باز. اما هم تبعیت از آن و هم شکستن آن برای من بهای سنگینی داشت، من مجری بسیاری از تصمیماتی بودم که کاملا برخلاف میلم بود و از ترس رانده شدن از بهشت آنها را انجام میدادم و تا یک زمانی حتی به ذهنم هم خطور نمیکرد که میتوانم نافرمانی کنم، موضوع ترس نبود، موضوع جهان بینی بود. جهان بینی من آنقدر وسیع نبود که بدانم به جز این راه، راههای درست دیگری هم وجود دارد. سوی دیگر ، زمانی بود که خواستم مسولیت زندگیم را به عهده بگیرم و تصمیم گیری کنم. اول از همه که بلد نبودم چگونه باید مسائل را تجزیه و تحلیل کنم تا به یک تصمیم درست برسم. بارها و بارها، مسیر عوضی را انتخاب کردم، آن هم زمانی که انتظار میرفت بتوانم مسیر درست را تشخیص بدهم. و به جز آن عکس العملهای مادرم بود که به دلیل خودمختار شدنم، تا آنجا که میتوانست از هیچ بی مهری عاطفی مضایقه نکرد.

داستان بالا را روایت کردم تا بگویم ، میتوانم درک کنم چرا مردم ما علی رغم همه فشارها، هنوز هم به دامان همان مادر پناه میبرند.

پی نوشت: لطفا از قضاوت کردن درباره مادر من بپرهیزید، هدف بازگو کردن یک ویژگی رفتاری بود.

هر هفته سه شنبه شب، توی  پاب سرکوچه استیک 5 دلاری با سیب زمینی سرخ کرده می خورم. این تنها وعده ی غذای اعیانی من در طول هفته است. بقیه اوقات رابا نان تست و آووکادو و گوجه فرنگی و پنیر سر و تهش را هم می آورم. گیاه خواری و سبک خوردن را دوست دارم اما گاهی دلم واقعا هوس غذای گرم می کند.5 دلار استرالیا به ضرب و تقسیم به ریال مفلوک ایران عدد کمی نیست اما اینجا حتی در مقیاس زندگی دانشجویی من هم واقعا ارزان است و به نسبت کیفیتش خیلی می ارزد.زن چینی که توی آشپزخونه کار من  کند هم دیگر من رو شناسد و حتی می داند که استیکم را چطور دوست دارم.قبل از آنکه دهانم را باز کنم می گوید: مدیوم- ریر! و من  لبخند می زنم. امروز اما حوصله ندارم. حالم همین طوری الکی خراب است.نشسته ام پشت میز و منتظرم تا استیکم حاضر شود. مردم رد می شوند و با هم حرف می زنند. یک مرد موجوگندمی عضلانی و سیاه چرده دو بار رد می شود. باید کلمبیایی یا برزیلی باشد. موههایش را پشت سرش بسته و لباس رکابی پوشیده. از مردهایی که لباس رکابی می پوشند خوشم نمی آید. بیرون بارون گرفته، چند نفر با سرعت وارد می شوند، لباسشان خیس شده و به بدنشان چسبیده، هوا حتی می شود گفت سرد است.

***

آن شب هم هوا سرد بود، من شاید یازده ساله بودم.شب و روز جنگ بود.اون وقت ها خونه  ها با بخاری نفتی گرم می شد. نفت را با یک چیزی شبیه گاری می آوردند توی کوچه. یک بابایی که  نفتی بود کوپن را می گرفت و می آمد و بشکه های نفت را پر می کرد. گاهی هم وسط کار نفت ته می کشید و نصف کوچه با لب و لوچه ی آویزون دست خالی می ماندند. مدتها بود که کوپن اعلام نشده بود و  سر و کله ی نفتی پیدا نشده بود. آن شب ما آخرین چکه های نفت را توی بخاری ریخته بودیم و بخاری روی کم ترین درجه پت پت می کرد. هوا سرد بود و بیرون سوز برف می اومد. تمام شب از سرما خوابم نبرد. چند بار بلند شدم رفتم سر بخاری اما مادرم تاکید کرده بود که بخاری را زیاد نکنیم تا همین چس مثقال لا اقل تا صبح بکشد. ساعت 5 صبح در زدند. پدرم انگار منتظر کسی باشد رفت و در را باز کرد. من از بالای پله ها نگاه می کردم. پرهیب مردی در آستانه ی در توی تاریک روشن  نجوا می کرد. پدر دست توی جبیش کرد و دسته ی بزرگی اسکناس در آورد و توی جیب مرد تپاند. مرد انگار کار خلافی می کند چند بار دور و برش را پایید و  از در وارد شد، بوی نفت توی راهرو پیچید. توی تاریک روشنی  آقای نفتی را شناختم. دبه ها را با سرعت وارد خانه کرد و با عجله بشکه های نفت را پر کرد.دستهای چربش را با دستمال چهارخونه ی کثیفش پاک کرد و با پدرم دست داد. پدرم خیلی آرام تشکر کرد و در را بست. دویدم توی رختخواب و خودم را به خواب زدم . پدرم آهسته در را باز کرد و بخاری را پر از نفت کرد و درجه اش را بالا برد و در را پشت سرش بست. هوای اطاق چند دقیقه بعد گرم شد و من به خواب رفتم. صبح ، برف سپیدی روی زمین نشسته بود . مدرسه  ها را تعطیل اعلام کرده بودند.خانه گرم بود و از آشپزخانه بوی نان تازه می آمد. از پنجره نگاه کردم. پدرم در را پشت سرش بست و توی کوچه ناپدید شد. مثل هر روز می رفت  تا با حقوق کارمندی و به چندین برابر قیمت دبه های نفت را پر کند تا لابد ما از سرما خشک نشویم.  جای پاهایش رو برف غمگین و خسته بود

***

استیکم حاضر است؛ از زن چینی تشکر می کنم. راستی چرا هیچ وقت از پدرم تشکر نکردم ؟  خاطرات باز هجوم می آورد. خاطرات روزهای سختی، روزهای قحطی.روزهای منت کشی از بقال و قصاب و نفتی. چاقو را توی گوشت فرو می کنم و تکه ای می برم و به دهان می برم. یاد عباس آقا قصاب محله  می افتم. روزها به مردم آشغال گوشت با کوپن می فروخت و شبها راسته و فیله ها را که کنار گذاشته بود یواشکی می آورد دم خانه و به قیمت خون پدرش می فروخت . پدرم در را باز می کرد و بسته ای پول کف دستش می گذاشت و ما فردایش کباب می خوردیم. راستی الان چند وقت است که پدرم گوشت نخورده؟ هفت کیلو لاغر شده بود بار آخر. به شوخی گفت نگران گرونی نباش! می دونی که من و مادرت، خیلی وقته گیاه خواریم، هم برای جیبمون بهتره هم برای اسید اوریک مون! من اما خنده ام نمی گیرد،  با  احساس گناه به استیکم خیره مانده ام. کاری از دستم بر نمی آید، حقیقت این است که گذاشتم و فرار کردم. برای این که این روزها را می دیدم و روزهای سخت تر از این را که در راه است و دیگه طاقتش را نداشتم. همان شب بالای پله ها با خودم عهد کرده بودم که توی مملکتی که یک قصاب با جیب های پر از پول به ریش پدر من می خندد، توی مملکتی که روی نفت نشسته و بخاری نفتی هایش خالی است،  نمانم . طاقت یک جنگ دیگر، یک قحطی دیگر را نداشتم. مگر چند بار زندگی می کردم؟ من فقط خودم را نجات دادم. حالا توی ساحل امن نشسته ام و همه چیز عالی است. به من چه که پدرم توی گرداب غرق می شود و دیگر دستش به گوشت نمی رسد. گوشت اساسا برای سلامتی اش خوب نیست. چنگال را توی گوشت فرو می کنم.به خودم می گویم من اینجا خیلی خوشبختم.اینجا استیک 5 دلار است و هر جوری که حساب کنی خیلی می ارزد، دهانم  را باز می کنم و  خوشبختی ام  را با بغض  قورت می دهم

 چه بگویم؟ سخنی نیست

ای هموطن، ای جوون، ای پیر، ای آقا، ای خانوم…بیا خبر از کشورت آوردم…بیا و سیاحت کن…بچه مرشد تو هم بیا ببین چه خبراست اینجا
بچه مرشد؟ بچه مرشد؟ -
جون مرشد؟ -
بچه مرشد جونت بی بلا. حواست کجاست؟ ول کن پیامک بازی رو. بیا اینجا رو نگاه کن. -
مرشد! اینجا کجاست؟ چرا همه عصبانین؟ همه دعوا دارن، فحش می دن؟ -
بچه مرشد اینجا خیابونه، کوچه و بازار و اداره ست. ترافیکه، صف و ازدحامه. ببین بچه همه جا شده خاکستری. همه نگرانن. همه به هم توهین می کنن. دعوا می کنن. دروغ می گن. -
وای مرشد! اونجا چقدر شلوغه. چقدر آدم هست. چقدر تو کوچه ها و خیابون ماشین پارک کرده. -
اونجا بچه مرشد اگه گفتی کجاست؟ -
اونجا استادیوم ورزشیه مرشد. -
نه بچه مرشد. -
سینما؟ تاتر؟ کنسرت موسیقی؟ -
نه! دقت کن بچه. اونجا ساختمان پزشکانه، بیمارستانه، داروخونه ست. مردم رو خوب نگاه کن. همه مریضن. به جز انواع آنفولانزا که تو خونه ها دست به دست میگرده مردم درد دارن. کمر، چشم، معده، سر، زانو، کلیه. مردم فشار خون دارن، قند، چربی. جوونها سکته می کنن. مردم دائم دارو می خورن. قرص، شربت، کپسول. بیماری آدم رو اسیر میکنه. بچه مرشد تنت بی درد باشه. تنت درست باشه.
مرشد؟ اونها که اونجا منتظرن چی؟ اونها که سالمن! -
- عجب گفتی بچه مرشد. آفرین! اونها هم که سالمن…سالمن؟؟ اونها دنبال اینن که بینی رو کوچیک کنن. گونه رو برجسته کنن. لباشون کلفت بشه. ابروشون تتو بشه. نگاشون کن. وام می گیرن، قرض می کنن که پستوناشون رو کوچیک کنن، سفت کنن، بالا ببرن. قرص می خورن لاغر شن. چاق شن. قدشون بلند شه. شکمشون آب شه. آلتشون راست— شه، کلفت شده، دراز شه.
مرشد…پستونها رو چرا میخوان کوچیک کنن؟؟ -
حیا کن بچه. خجالت بکش از بزرگترت. -
مرشد این علامتها چیه تو فکر مردم؟ دعاست؟ طلسمه؟ -
نه بچه دعا که نیست. طلسم رو مطمئن نیستم. اونها علامت دلاره، علامت یورو و پونده بچه مرشد. پارسال یادته؟ همه مشغول سهمیه بنزین بودن. امسال روز و شبشون شده ارز و دلار. چقدر بالا میره؟ کی پایین میاد؟ صرافی، بانک، مثقال. آزاد؟ دولتی؟ مسافرتی؟-
مسافرتی نفری چقدر میدن مرشد؟ -
بچه تو به این کارها کار نداشته باش. بجاش خوب نگاه کن ببین این مردها کین که تو تلویزیون همه هستن؟ تو لپتاب و رایانه همه پیدا می شن. اونها کین که همه بهشون فکر می کنن و همه جا در موردشون حرف می زنن؟ همه نگرانشونن؟  -
واستا فکر کنم…مرشد کروبی نیست؟ -
نه بچه -
میرحسین موسوی؟ -
نه -
نوریزاد؟ خزعلی؟ -
نه -
تاجزاده؟ عیسی سحرخیز؟ -
نه بچه مرشد. اون که میبینی اسمش “ایزل” چندتا شبکه فارسی زبان پخشش می کنن. اون یکی هم “عدنان” مجموعه عشق ممنوعه. بچه از اینها زیادن. حالا بگو اون زنها کین؟ -
اون دیگه حتما زهرا رهنورده. -
نه بچه -
نسرین ستوده؟ فاطمه کروبی؟ -
نه جوونم. کجای کاری؟ اون یکی “ثریا” ست. هر شب شبکه یک پخش میکنه. اون یکی دیگه هم “سمیه” ست. سریالش رو شبکه سه نشون میده. -
مرشد؟ -
بگو بچه مرشد. -
مرشد آخرش چی میشه؟ مردم چی میشن؟ -

این که دیدی حکایت الانه بچه مرشد. بقیش رو نمی دونم بچه… نمی دونم

من خونه ی عمه بلقیس زیاد می رفتم چون دخترش دوست من بود و البته هیچ شباهتی به برادرش نداشت. یک روز صبح داشتیم صبحونه می خوردیم. پسر عمه بلقیس هم آمد و سر میز نشست. معلوم بود از دنده ی چپ بلند شده. نگاهی به خواهرش کرد و گفت این چیه؟  معصومانه پرسید چی چیه؟ گفت این قلاده که بستی به گردنت! درش بیار. لقمه ی نون پنیرش را قورت داد و پرسید چرا؟؟ گفت برای اینکه من خوشم نمیاد.عمه بلقیس داشت چایی می ریخت، مثل همیشه لبش را گزید و از آن نگاههایی کرد که هیچ معلوم نبود یعنی چی… دختر عمه ام کارد را برداشت و ورقه ای پنیر روی نون لواش مالید و گفت: اما من دوستش دارم و درش نمیارم. هنوز حرفش تمام نشده بود که پسر عمه ام روی میز صبحانه نیم خیز شد و گردنبند را با یک حرکت پاره کرد و پرت کرد گوشه ی آشپزخونه . دختر عمه ام کارد را روی میز انداخت و فریاد کشید چیکار می کنی وحشی؟ پسر عمه ام سیلی محکمی توی صورت خواهرش زد و بلند شد و رفت. اشک های دختر عمه ام سرازیر شد، دهانش از ضرب کشیده نیمه باز مونده بود و تکه های پنیر از گوشه ی لبش آویزان مانده بود و زار می زد. من مبهوت نگاه می کردم و زانوهایم از خشم می لرزید. عمه بلقیس قوری را با خونسردی روی کتری گذاشت، خیلی آرام به سمت دخترش آمد و دستی روی گونه اش کشید و در حالیکه خیلی غمگین به نظر می رسید گفت: مادر جون، چرا عصبی اش می کنی؟ خوب میگه نبند، نبند !چرا بهوونه دستش میدی؟ نکن مادر!

خشکم زد. تا آن روز کتک خوردن یک بی گناه را به این سادگی ندیده بودم اما چیزی که بیشتر آزارم می داد رفتار و توجیه مادری بود که به جای مادری کردن، به جای احقاق حق و مدیریت خانه اش لب می گزید .عمه بلقیس آسان ترین کار را می کرد، به جای اینکه جلوی پسرش را بگیرد از دخترش می خواست که از بدیهی ترین حقش بگذرد. کاری که در جامعه ی ما رسمی دیرینه است. چرخاندن انگشت اتهام از ظالم به سمت مظلوم  به بهانه ی مصلحت طلبی .

ما ملت عجیبی هستیم ،تحت آموزش های عمه بلقیس ها در طول تاریخ همواره به جای آنکه طرف حق را بگیریم و توی دهان ظالم بزنیم زورمان به آنکه ضعیف تر است رسیده است.نوادگان عمه بلقیس در قوه ی قضاییه ی یک مملکت به جای آنکه متجاوز را محکوم کنند به کسانی که مورد تجاوز  واقع شده ایراد می گیرند که حجابشان کامل نبوده. داستان خمینی شهر را که یادتان هست؟نوادگان عمه بلقیس به جای آنکه از آزادی پوشش  گل شیفته دفاع کنند نگران این هستند که این کار بهانه به دست فرج الله سلحشور می دهد و یادشان می رود که ایشان برای فاحشه خواندن همه ی اهالی سینما منتظر بهانه نمانده است. نمونه ها بی شمار است، بی شمار. این روزها، هر کس هر حرکتی می کند، نامه ای می نویسد، انتقاد تندی می کند، با نامحرم دست می دهد، عده ای فریاد وامصیبتا سر می دهند که ای وای، بهانه به دست حکومت افتاد. انگار این حکومت برای تضییع حق مردم منتظر بهانه است. از این فرزندان صالح عمه بلقیس باید پرسید شما شریک دزدید یا رفیق قافله؟ تکلیفتان را با خودتان روشن کنید. نکند شما هم ته دلتان چندان هم بدتان نمی آید که هر کس را که مانده شهامتی دارد را بکوبند رویتان نمی شود از حکومت مایه می گذارید؟ اگر به جز از این است، بدانید که شما خودتان یک پایه ی برقراری سه پایه ی  ظلم ( ظالم – مظلوم – عمه بلقیس) هستید. لعنت بر این مصلحت طلبی های عمه بلقیسانه ی شما. شما بیشتر از آنها که ظلم می کنند در این چرخه منفوران ابدی تاریخ خواهید ماند چرا که  لباس مشروعیت بر تن ظلم می پوشانید. ننگ تان باد.

پی نوشت بی ربط: این داستان واقعی است، اما ربطی به عمه ی من ندارد.امیدوارم متوجه باشید که”عمه بلقیس” یک نماد است.

لازم نیست عمه ی کسی باشید تا عمه بلقیس باشید. “عمه بلقیسی” فرهنگ غالب کشور ماست. عمه بلقیس ها همه جا هستند و  به همه چیز کار دارند. به عقاید دیگران، به لباس پوشیدن دیگران، به آدامس خوردن دیگران، به اینکه کی با کی رفت و با کی آمد و با کی خوابید. عمه بلقیس ها  داعیه دار فرهنگ و شرافت و نجابت و همه چیزهای اینجوری هستند و ماموریت دارند مردم را زیر ذره بین بگذارند و نقد و ارشاد کنند. در  فالس نیوز در مورد دست دادن اصغر فرهادی با آنجلینا جولی می نویسند یا در مورد خندیدنش با جودی فاستر. عمه بلقیس ها همه را شکل فاحشه می بینند. اصولا دریچه ی دیدشان از زیپ شلوارشان باز تر نمی شود.هرکس یک کم متفاوت، یک کم شاد، یک کم آزاد، یا ساختار شکن باشد در قاموس عمه بلقیس  فاحشه به شمار می رود. این را هم بگویم که در قاموس عمه بلقیس بقیه بدی ها مثل دزدی، دروغ گویی ، ریاکاری و … مهم نیست.  مهم  این است که فاحشه لقب نگیری. و البته آنها در بکار بردن این برچسب امساکی به خرج نمی دهند.

عمه بلقیس ها  مردمان نازنینی هستند گاه،پدر ها و مادرهای ما، دایی و خاله و گاه خود ما هستند. اما باید درک کنند که همه مثل هم نیستند و همه مثل هم فکر نمی کنند، لازم است حد خودشان را بدانند.گاه لازم است در برابرشان ایستاد و در نهایت قاطعیت بهشان گفت: آنچه دیگران با زندگی خودشان می کنند به شما مربوط نیست! چیزهایی وجود دارد که متعلق به حریم خصوصی افراد است.تا وقتی آزادی های آن فرد مانع آزادی و امنیت ما نشده است ما حق مداخله در آن را نداریم.مطلب به درازا کشید، می خواستم عکس گلشیفته فراهانی را برایتان به اشتراک بگذارم. نمی دانم چرا یاد عمه بلقیس افتادم.

ساعت سه صبحه ، چشمام داره روی هم میوفته که پامیشم تا قهوه درست کنم .با اینکه میدونم باید هفت صبح بیدار بشم و برم سرکار اما یک چیزی درونم منو وادار می کنه که بیدار بمونم و ببینم سرنوشت فیلم اصغرفرهادی چی میشه . و وقتی ساعت پنج و نیم صبح مدونا پاکت رو باز می کنه و میخونه : ایران ….بی اختیار اشکم سرازیر میشه …. دیگه خوابم نمیاد ، پرشدم از یک حس که تمام رگ های بدنم رو طی می کنه و ضربان قلبم رو بالا می بره . احساس غرور می کنم  و چقدر شیفته ی مرام اصغرفرهادی میشم وقتی در چندثانیه زمانی که داره از صلح طلبی ما مردم حرف میزنه . او می تونست مثل بقیه فقط از دوستان و همسرش تشکر کنه ، او می تونست تنها روی صحنه بره… نه با بازیگرش …او می تونست ….. اما او میدونست چشم های یک ملت به اوست ، و او میدانست برای ما مردم اصلا نه جایزه مهمه و نه فیلم …برای ما فقط این مهمه  امشب اسم ایران برای تحریم ، برای ترور، برای بمب اتم و برای هیچ چیز بدی برده نمیشه و او با علم به این نکته از مردمی صلح طلب نام برد که عاشق دوستی و محبت اند.

دوم

اولین بار که فیلم جدایی نادراز سیمین را دیدم، نیمه کاره رهایش کردم و بلند شدم ، راستش حوصله دیدن دردهای بیشتر انهم در سینمایی که ادم برای فراموش کردن ناراحتی ها، بسراغش میرود ،از توانم خارج بود . از این جریان ماهها گذشت اما با اینکه در تمام این چندماه تعریف و تمجیدهای بسیاری از فیلم دیدم اما دوباره بسراغش نرفتم ، نرفتم تا همین یکی دوهفته قبل … احساسم بعد از پایان فیلم یک گیجی محض بود ، میدانستم یک شاهکار بی نظیر را دیده ام ، این احساس را وقتی فیلم دیکتاتور بزرگ چارلی چاپلین را برای اولین بار روی پرده سینما دیدم، هم بسراغم امده بود …. و چقدر به هنر فرهادی رشک بردم که می تواند این چنین تقابل دروغ و راستی را در جامعه ای که دروغ ، میرود تا جزء ارزش هایش شود ، به تصویر بکشد .

سوم

دیشب که فرهادی جایزه گرفت من تنها نشسته بودم اما میدانستم تمام ایرانی ها در هرجای دنیا در ان لحظه و هرزمان که خبر این اتفاق را بشنوند یک حس مشترک را تجربه می کنند . حسی بینظیر که سالهاست فراموش کرده ایم . حسی که بعداز بازی ایران و استرالیا هم بسراغمان امد ، حسی که در صبحی که اسم خاتمی از صندوق ها درامد هم بسراغمان امد . هیچ وقت این حس مشترک را نباید دست کم گرفت ، در این روزگاری که یاس و نومیدی تنها رهاورد برای زندگی ماست در روزگاری که ترس جنگ ، ترس از گرانی دلار و فقیرتر شدن ما ، ترس از رفتار جنون امیز حکمرانان  و هزار و یک ترس دیگر دارد خفه مان میکند،  یک امید ، یک حس مشترک غرورامیز می تواند نجات دهنده باشد .  دیشب فرهادی به همه دنیا فهماند و رساتر از هر رهبری به دنیا نشان داد حساب ما مردم از دولتمردان جنگ طلب دیوانه جداست . او از صلح گفت ، از صلح طلبی ما مردم نازنین

چهارم

فرهادی عزیز ، هزار کلام حرف دارم اما منظور همه انها یک جمله است ….. ممنونم ….بابت شب زیبایی که برای یک ملت  به تصویرکشیدی ممنونم

داستان من در واقع از اون روزی شروع میشه که عمو نادر بعد از سی سال تصمیم گرفت برای یک سفر کوتاه بر گرده ایران و چند هفته بعد مردی میانسال با سری طاس و یک چمدون پر از سوغاتی و یک لهجه بامزه ی خارجکی از راه رسید. آخه بدلیل نا معلومی ایرانی ها در خارج از کشور مخرج “ر” شون رو از دست میدن.. مثلا وقتی میخوان بگن ” آره راه بیفت بریم” می گن ” آِه آا بیفت ب ِیم”.علاوه بر این پیچیدگی های ایرانی رو هم از دست میدن و نمی تونن تند تند تعارف کنن و یا از چهارراه استانبول از وسط موتوری ها و تاکسی هایی که ویراژ میدن رد بشن و ممکنه برن زیر ماشین . خلاصه یک کم گیج می زنن اما اینها هیچ کدوم دلیل نیست خنگ باشن. عمو نادر هم خنگ نبود ،بعد از چند روز کاشف به عمل اومد که اتفاقا سرش خیلی توی حسابه و این سفر ناگهانی هم ماموریتی دقیق و حساب شده است . در بلاد کفر از تنهایی حوصله اش سر رفته و حساب کرده که چند سال دیگه از این هم پیرتر میشه و هیچ کی نیست یک لیوان آب دستش بده ، برگشته تا یک دختر نجیب و آفتاب مهتاب ندیده و خانم بستوند و ببرد که هم صفایی کنه و هم عصای دست و مونس پیری کوریش باشه .

خبر توی فامیل پیچید و با خودش سیلی از میهمانی ها و زنهای ریز و درشت و رنگ و وارنگی که همه عشق شوهر و آمریکا و گرین کارت بودند را به همراه آورد چون قطعا کسی عاشق کله ی طاس عموی پیر من که  تازه مخرج “ر” هم نداشت نشده بود که ظرف یک ماه بخواد باهاش ازدواج و خونه و زندگیش را بگذارد و برود. اما خوب متاسفانه هیچ کس به این نکته های ریز توجه نمی کنه.خلاصه هر کس دوستی ، دختر خاله ی ترشیده ای، زن مطلقه ای می شناخت رو کرد.زنهای تحصیلکرده، زنهای قد بلند، زنهای جا افتاده، زنهای از ریخت افتاده، زنها با ماتیک های زرشکی و کیفهای مارک دار و دامن های پلیسه ی گلدار از راه رسیدند تا شاید همای سعادت روی سرشان نشسته و بختشان باز شود اما عمو نادر هیچ کدوم رو نپسندید و روی هرکدوم یک عیبی گذاشت. یکی زیادی حرف می زد، اون یکی زیادی دراز بود، یکی زیادی لاغر.

تا اینکه یک شب توی مهمانی عمو “شیرین” خانم را دید. زنی بسیار با کمالات ؛ با پستانهای بزرگ ، باسن قلمبه و صد البته سی سال جوان تر از خودش. شیرین خانم که الحق زن شیرینی بود با لوندی در گوشه ی مبل خودش را چسباند به عمو و انقدر به جوکهای بی مزه اش خندید که عمو فهمید که به درد زندگی می خورد.عمه بلقیس و چند تا موسفید فامیل خواستند نصیحتش کنن اما به خرجش نرفت و چند هفته ی بعد خیلی بی سر و صدا توی محضر عقد کردند. سال بعد هم شیرین خانم رفت آمریکا و تا مدتها از شان خبری نداشتیم. البته خبرهایی می رسید ، مثلا معلوم شد که شیرین خانم از ازدواج قبلی اش یک دختر پنج ساله داشته و عمو سرپرستی آن دختر را هم به عهده گرفته و برده آمریکا. چندی بعد هم مادر پیرش را برد پیش خودش و بعد هم خواهرش و عره و عوره و شمسی کوره و بعد که خرش از پل گذشت تقاضای طلاق کرد و نصف خانه ی دومی که عمو نادر با قسط خریده بود را برداشت و رفت پی زندگی ش.

عمه بلقیس اینها را تعریف می کرد و نچ نچ می کرد که برادر نازنینش در هفتاد سالگی مجبور شده شغل دوم بگیرد و از صبح تا شب بدود تا قسط خانه ای را بدهد که حتی دیگه مال خودش نیست.عمه بلقیس نفرین می کند و می گوید که آن زنک زندگی عمو را به باد داد، من البته فکر می کنم که داستان انقدر ها هم پیچیده نیست.. همیشه وقتی فکر می کنیم خیلی زرنگیم ، یک نفر هست که از ما زرنگ تر است و وقتی داریم براش نقشه می کشیم برای ما نقشه ی بهتری کشیده…معمولا اینجور وقتهاست که بدجوری توی پاچه مان می رود.

بعد نوشت: این  فیلم نامه هیچ ربطی به جدایی نادر از سیمین ندارد

بعد تر نوشت:  هرگونه تشابه اسمی تصادفی است. تو رو خدا نبرید بزارید کف دست فک فامیل ها.

دسته‌بندی شده در: Violetta ]]> http://nesvan.wordpress.com/2012/01/16/%d8%ac%d8%af%d8%a7%db%8c%db%8c-%d9%86%d8%a7%d8%af%d8%b1-%d8%a7%d8%b2-%d8%b4%db%8c%d8%b1%db%8c%d9%86/feed/ 145 نسوان http://nesvan.wordpress.com/2012/01/16/%d8%a7%d8%b5%d8%ba%d8%b1-%d9%81%d8%b1%d9%87%d8%a7%d8%af%db%8c%d8%8c-%d8%a8%d8%b1%d9%86%d8%af%d9%87-%db%8c-%d8%a8%d9%87%d8%aa%d8%b1%db%8c%d9%86-%d9%81%db%8c%d9%84%d9%85-%d8%ae%d8%a7%d8%b1%d8%ac%db%8c/ http://nesvan.wordpress.com/2012/01/16/%d8%a7%d8%b5%d8%ba%d8%b1-%d9%81%d8%b1%d9%87%d8%a7%d8%af%db%8c%d8%8c-%d8%a8%d8%b1%d9%86%d8%af%d9%87-%db%8c-%d8%a8%d9%87%d8%aa%d8%b1%db%8c%d9%86-%d9%81%db%8c%d9%84%d9%85-%d8%ae%d8%a7%d8%b1%d8%ac%db%8c/#comments Mon, 16 Jan 2012 03:37:08 +0000 نسوان http://nesvan.wordpress.com/?p=3002 ]]>

به کوری چشم وزارت کثافت ارشاد و فالس نیوز و بقیه چماقداران، این افتخار بزرگ را به همه ی ایرانی ها، اهالی دل شکسته ی خانه ی سینما و خودمان و شما تبریک می گوییم.