نوشته شده در دوشنبه سیزدهم مهر 1388 ساعت 9:41 شماره پست: 12
انگار ی بعضی از هموطنان گرام همچی که پاشون می رسه اون ور خاک از زیر سنگ هم که شده یک فقره دوربین دیجیتالی گیر میارن و در خیابون و بیابون به بهونه یا بی بهونه همچی هی از خودشان ترق و ترق عکس می گیرند و در فیس بوکشان می چسبانند و یا برای عمه کتی و جعفر اقا ی همسایه ای- میل می نمایند… پنداری لویی آرمسترانگ هستند که برای اول بار بر روی ماه قدم گذاشته اند.
از اون طرف آنها که در خاک پاک وطن اسلامی هستند به جای سلام و احوال پرسی هی ازت می پرسن عکس گرفتی؟ عکس گرفتی؟هیچ کس نمی پرسه دلتنگی؟ موفقی؟ خوشحالی؟زنده ای؟
انگار معیار بودن تو در عکس های تو و تعدد آنها نشانه ی بودنت می شود.حالا معلوم نیست این وسط تکلیف آدمی مثل من که اهل عکس نیست و در ضمن تنهاست و کسی نیست ازش عکس بگیرد چه خواهد شد؟می ترسم یک وقت مایه ی سر شکستگی اقوام و بستگان شوم . خدا به خیر کند.