حکیمی را پرسیدند اگر در برزنی گذر کنی و دیوانه ای تو را سیلی زند با وی چه کنی؟ گفت  هیچ نخواهم گفت و خواهم گذشت. پرسیدند از چه روی   ای حکیم؟

گفت اگر با وی همزبان شوم که از وی دیوانه ترم ، اگر  کشیده ای بر او زنم که کارم به داروغه کشد و تا بخواهم بی گنا هی خود ثابت کنم عمرم تباه شده است. پس اولی تر آنکه سکوت کنم و راه خود پیش گیرم

نتیجه ی اخلاقی:

سکوت اسلحه ی قدرتمندی است. راه پیمایی های سکوت را به خاطر دارید؟ سکوت منزلتی بسیار عظیم دارد.

دنیا پراست از آدمهای دیوانه ، آدمهایی که  پر از بیماری و بار هستند یا می خواهند جلب توجه کنند. دلیلی ندارد پاسخ آنها را بدهیم

نگارندگان این وبلاگ هیچ کدام از مخاطبان را در عالم واقع  نمی شناسند( به جز یک سری دوستان نزدیک تر از جان که  از خود ما هم قابل اطمینان ترند). هرگونه توهم آشنایی قبلی صرفا توهم است.  اینجا از اصغر و اکبر خبری نیست.

برای همه ی بیماران و جلب کنندگان توجه و دیوانگان شفای عاجل از درگاه باریتعالی خواستاریم