آن یكى نحوى به كشتى درنشست          رو به كشتيبان نمود آن خودپرست‏

گفت هيچ از نحو خواندى؟ گفت لا                    گفت نيم عمر تو شد بر فنا

دل‌شكسته گشت كشتيبان ز تاب               ليك آن دم گشت خامش از جواب‏

باد كشتى را به گردابى فکند                        گفت كشتيبان بدان نحوى بلند

هيچ دانى آشنا كردن؟ بگو                           گفت نى، ای خوش جواب خوبرو

گفت كلّ عمرت اى نحوى فناست                   زآنكه كشتى غرق این گردابهاست‏

محو مى‏بايد نه نحو اينجا بدان                      گر تو محوى، بى‏خطر در آب ران‏

آب دريا مرده را بر سر نهد                             ور بود زنده، ز دريا كى رهد؟

چون بمردى تو ز اوصاف بشر                         بحر اسرارت نهد بر فرق سر

اى كه خلقان را تو خر مى‏خوانده‏اى                اين زمان چون خر بر اين يخ مانده‏اى‏

گر تو علامه‏ى زمانى در جهان                       نك فناى اين جهان بين اين زمان‏

مرد نحوى را از آن دردوختيم                         تا شما را نحو محو آموختيم‏

فقه فقه و نحو نحو و صرف صرف                    در «كم آمد» يابى، اى يار شگرف

آن سبوي آب دانشهاي ماست                       وان خليفه دجله‌ي علم خداست

 

ما سبوها پر به دجله مي‌بريم                     گرنه خر دانيم خود را ما خريم