فردوسی پور را از زمانی شناختم که هر شب با صدای او به خواب می رفتم. شوهرم عاشقش بود. من نه از فوتبال دل خوشی داشتم و نه از شوهرم. در اطاق را  می بستم و بالش را می چسبوندم به گوشم. ولی صدای عادل از زیر در به درون اطاق خواب می خزید و با آن لهجه ای که نمی دونم از کجا اورده می گفت چه میکنه این رونالدینیو… و من بدون اینکه برای رونالدینیو و عادل و شوهر پفیوزم تره خورد کنم به خواب می رفتم.

از اون روز سالها گذشته. من کماکان ارادتی به فوتبال و عادل فردوسی پور ندارم. در ضمن دیگه حتی شوهری ندارم که بخاطرش صدای گزارش فردوسی پور را دنبال کنم. اما امروز همه جا صحبت از عادل بود. همه لینک های مشاجره ی او را با نماینده ی مجلس به اشتراک گذاشته اند. دیگر مثل قدیم نمی توانم بروم توی اطاق و در را ببندم. هر جا می روم عادل فردوسی پور مرا تعقیب می کند. توی فیس بوک، توی بالاترین . توی ای میل های دوستانم .

اما مگر عادل چه گفته است؟ در برابر نماینده ی خود فروش خاینی که صحبت هایش را با» بسم الله الرحمن الرحیم» شروع می کند دستپاچه شده است؟ آخر این روزها این خدای رحمان و رحیم سرهای بسیاری را بر بالای دار فرستاده است. عجیب نیست اگر بردن نامش نه تنها لطف و ارامشی در دلها نیاورد که گردن زدن و مرگ   و کهریزک را تداعی کند. نماینده ی مجلس که  نماینده ی این مردم نیست و از صدایش بوی مهر جا نماز با قاشق داغ کرده بر پیشانی به مشام می رسد در برنامه ورزشی  از علی ابن ابی طالب می گوید ،به رسم اطلاعاتی ها مغلطه می کند ، بحث  را از توپ و تیم و فوتبال به امام راحل  می چسباند و از مجلس  که در راس امور است می پرد به مقبره امام قدس سره و از آنجا پرواز آزاد می کند به صدر اسلام و آقا علی ابن ابی طالب و مالک اشتر ( البته که ارتباط مالک اشتر و فوتبال بیش تر از تیم بارسلونا و رِئال مادرید با فوتبال است ، ان کنتم تعلمون) بعد نماینده محترم مجلس می پرد روی امام علی  و دیگه ول  کن قضیه نیست . حق هم دارد  این روزها اسم  علی و طلحه و زبیر بد جوری بوی بطری نوشابه می دهد.

عادل به تته پته می افتد. اولین و آخرین دفاع او در رسانه ی ملی این است: اقای محترم  فقط دین و ایمان مال شما نیست.

و او مرد سبز شجاع ما  لقب می گیرد و همه ی ما نگران آینده ی او می شویم . برای جمله ی ساده ای که هیچ ربطی به هیچ چیزی ندارد. برای برنامه ی غیر سیاسی که فقط و فقط  به نقد فوتبال می پردازد.غلط نکنم  نماینده ی مجلس با لحن تهدید آمیزی «بسم الله الرحمن الرحیم «گفت. انگار این روزها هر که بسم الله می گوید طناب مرگ ما را می بافد . خدا آخر عاقبت ما را به خیر کند با این الله که نه از رحمانیتش چیزی باقی مانده است نه ازرحمتش نشانی. این الله بد جوری بوی خون می دهد  این روز ها . خدا آخر و عاقبت عادل فردوسی پور و هوا خواهانش را به خیر کند.

خدا را شکر که من هیچ وقت اهل فوتبال نبودم .