داستانهای اینجا، برشی از جامعه ما شده است. و همه ما داریم همان مسیری را که در زندگی واقعی طی کرده ایم، دوباره طی میکنیم. ولی نمیدانم چرا فکر میکنیم این بار به مقصد متفاوتی میرسیم.  اکثر ما، چه کسانی که تن به کوچ نیمه اجباری داده اند و چه کسانی که پایداری کرده اند و در خاک وطن مانده اند، متفق القول هستیم که بدیهی ترین حقوق شهروندی مان لگدمال شده است و از آن بی بهره بوده ایم.

آنچه که در جامعه واقعی ما اتفاق افتاد این بود که گروهی ما را با ارزشهای خودمان دار زدند. ما میگفتیم دموکراسی، آنها آمدند، داد زدند که شما باید پایبند ارزشهای خودتان باشید، تریبون را از ما گرفتند و بعد اعلام کردند، ما پیرو دیکتاتوری مذهبی هستیم و تریبونی که ما از سر دموکراسی به آنها سپرده بودیم، آنها از سر دیکتاتوری به ما برنگرداندند.

نگاه کنید توی این خانه کوچک ما، چند نفر به نوشته های آن یکی، دو نفر برادران ارزشی اعتراض کرده اند؟ تا الان دیده اید که آنها به نظر جمع احترام بگذراند و رویه نوشتاریشان را تغییر دهند؟ ولی همانها، نظرسنجی ما را مبنی بر آزاد بودن کامنت دونی بارها و بارها به رخ ما کشیده اند و آزاداندیشی ما را زیر سوال برده اند، و ما را ترسو و دیکتاتور خطاب کرده اند.

مثال دیگری بزنم، هر کدام از شما، اگر به خانه فردی بروید و به گونه ای رفتار کنید که صاحب خانه در را روی شما ببندد، چند بار سعی میکنید از دیوارهای خانه بپرید یا کانال زیر زمینی بزنید و به خانه برسید؟ و بعد تازه داد بزنید که آهای مهمانها، یادتان باشد این صاحبخانه، مهمان نواز نیست چون مرا راه نداده است. اکثر ماها اینجور مواقع بعد از حداکثر یکی، دو بار سعی کردن دیگر حتی از اطراف آن خانه هم رد نمیشویم ولی این برادران ارزشی، برای رسیدن به مقصد از هیچ تلاشی فروگذار نیستند تا آنجا که حتی با نام خیلی از شماها کامنت گذاشته اند.

من، ما و خیلی از مردم ما، بارها و بارها، خسارت پایبندی به ارزشهایمان را داده ایم. ما را با ارزشهای خودمان گول زده اند، قدرت را در دست گرفته اند و بعد به راحتی گفته اند، » کی گفته ارزشهای شما، برای ما هم ارزش است؟ ما قوانین خودمان را داریم که صد البته دموکراسی در آن جایی ندارد.»

اینجا خانه من است، خانه ویولیتا و لولیتا است، خانه هما و گیتی و ببعی و پرینس و مدونا و بقیه دوستانی است که آنها هم به دموکراسی اعتقاد دارند، به احترام گذاشتن به نظر جمع اعتقاد دارند ولی اینبار ما نمیرویم، حتی اگر ناچارمان کنند که برخلاف ارزشهایمان، سانسور کنیم، حتی اگر مارا دیکتاتور و ترسو و بزدل خطاب کنند. اینجا پاسخ احترام، احترام است. و کمترین پاسخ بی احترامی، حذف است.

مطمئنا ما نمیخواهیم دوباره با ارزشهایمان به دار آویخته شویم. ما میخواهیم در وطن آزاد و آبادمان زندگی کنیم. پس باید روشمان را عوض کنیم،   به این امید که به مقصد بهتری برسیم.