یک سال دیگر هم گذشت و ما باز هم شاهد حضور جنجال بر انگیز رییس جمهور محبوب مان در سازمان ملل بودیم. البته حضور ایشان در نیوبورک تبدیل به مراسمی آیینی شده است  و لطف مراسم آیینی در تکراری بودن آن است. در نتیجه هیچ اتفاق جدیدی نیفتاد. باز هم  مانند هر سال هلوکاست  انکار شد. حوادث یازده سپتامبر انکار شد. باز هم نمایندگان آمریکا و اتحادیه اروپا  و آلبانی و جزایر قناری به همان ترتیب هر سال سالن را ترک کردند ولی عمه بلقیس و هاشمی ثمره در سالن ماندند و صد البته باز هم  آقای رحیم مشایی هم به همان ترتیب هر سال جیم شد رفت سیسمونی بخره.

بنا بر این من در این مقال قصد ندارم چیزهایی که گفته شد را نقد کنم  بلکه به چیزهایی که گفته نشد که واقعا باید گفته می شد خواهم پرداخت.مثلا وقتی از ایشان  درباره برنامه اتمی ایران سوال شد  فرمودند که این سوخت فقط مصارف درمانی و پزشکی دارد و خطرناک نیست.( در اینجا روح ماری کوری کاشف رادیو اکتیویته در گور به خود لرزید). جا داشت آقای رییس جمهور همانجا به قضیه آن دختر بچه که تو  زیر زمین منزل تو دیگ داره اورانیوم غنی شده می سازد هم اشاره می کردند که مردم  دنیا آگاه شوند که  حتی رادیو اکتیویته هم برای ما بچه بازی است. یعنی اساسا عددی نیست و مردم ما با کلاهک هسته ای کلاه بوقی می سازند و اگر پایش بیفتد با قارچ بمباران هسته ای ناکازاکی  سوفله قارچ درست می کنند.

از ایشان درباره اظهارات جنجالی‌شان در سال ۲۰۰۷ در دانشگاه کلمبیا پرسیده شد که  در ایران همجنسگرا وجود ندارد. فرموده اند که ممکن است چنین افرادی در ایران باشند ولی از اعتراف به همجنسگرا بودن خود شرمسار هستند. در اینجا باید توضیح داده می شد که چرا این افراد  برای چیزی که در محدوده سلایق خودشان است و به هیچ کس هیچ ارتباطی ندارد شرمسارند؟ آیا بدلیل اینکه هرگز مانند رییس جمهور منتخبشان نمی توانند یک «بچه کونی » تمام عیار باشند احساس شرمندگی می کنند یا  از این که ما انها رو با طناب دار اعدام می کنیم  و  برای هر اعدام کلی برو بیا و جرثقیل و طناب مصرف می شود  معذب می شوند و ترجیح میدهند  در مورد همجنسگرا بودنشون شرمنده باشند.

درمورد حوادث اخیر سوریه  برخلاف گذشته احمدی‌نژاد از بشار اسد خواست به درخواست معترضان برای اصلاحات تن دهد.اما نگفت که ایران در این زمینه حاضر به هرگونه همکاری  بیشتر با بشار اسد است و با فرستادن بطری نوشابه  برای برخورد با معترضین و فرستادن نیروهای تعلیم دیده ی یگان ویژه و در اختیار گذاشتن تجربیات گرانقدر ایران در تن دادن به درخواست  اصلاحات می تواند چگونه این روند صلح آمیز را تسریع کرده است.

 در پایان پیرس مورگان مجری سی‌ان‌ان از احمدی نژاد پرسید بزرگترین اشتباهش در دوران ریاست جمهوری چه بوده است؟ احمدی‌نژاد سعی کرد با لبخند از پاسخ دادن طفره برود ولی مورگان اصرار ورزید تا جوابی بگیرد. احمدی‌نژاد گفت فقط افراد معدودی مانند عیسی مسیح، پیامبر اسلام و حضرت موسی هستند که هرگز اشتباه نمی‌کنند و انسان‌ها جایزالخطا هستند. ناظران سیاسی معتقدند این بزرگ ترین اشتباه احمدی نژاد در سفر اخیر به نیویورک بود و ایشان باید همان جا هاله نورش را بیرون می آورد و می کرد تو چشم مجری سی ان ان تا دیگر چنین سوالاتی نکند.

پی نوشت:

البته اقای احمدی نژاد در مورد کشته شدگان حوادث پس از انتخابات ایران هم آمار جدیدی ارایه داد و گفت که کشته شده ها از نیروهای بسیجی بودند و فقط یک نفر کشته شده. من قصد ندارم چیزی به این اظهارات اضافه کنم. برای اینکه معتقدم ایشان گاهی ( یا شاید هم بیشتر اوقات) بادهای روده شان را بجای مقعد مبارک از طریق دهان خالی می کنند .این دست افاضات پاسخ خاصی ندارد. پنجره را باز کنید، خودش می رود.