بله امروز ، استیو جابز، بنیان گذار شرکت «اپل» در  سن 56 سالگی درگذشت. این را می نویسم نه برای آنکه  او آدم مهمی بود . نه برای آنکه عده ای بر این باورند که او زندگی همه ی ما را در عصر ارتباطات دگرگون کرد. این را می نویسم نه برای آنکه شانه هایمان را بالا بیاندازیم و بگوییم خوب آخرش که چه ؟ همه می میرند!

این را می نویسم برای آنکه از خودمان بپرسیم، ما چقدر زنده بودیم؟ چقدر زندگی کرده ایم؟ چه باید می کردیم تا از زنده بودنمان چیزی بروید؟ تا مرگ را سرودی کنیم سر سبز تر از بیشه؟؟؟ این ویدیو را ببینید. می گویند او هفت خصلت داشته است. شاید برای این که مردم عدد هفت را دوست دارند. برای من اما فقط و فقط یک اصل در زندگی استیو جابز می درخشد:

کاری که می ک ن ید را ع اشقانه دوس ت داش ته باش ید

بقیه اصول از همین یک اصل سرچشمه می گیرد. از عشق ، از اشتیاق، از ایمان به آنچه داریم انجام می دهیم.خواه آن کار تاسیس شرکت اپل باشد خواه جا به جا کردن زباله تا سر خیابان. عشق بورزیم به آنچه انجام می دهیم، و اگر آن کار را نبافتیم آنقدر بگردیم تا آن  را پیدا کنیم و به هرچیزی غیر از آن «نه» بگوییم.

این لینک را برایتان می گذارم. نه برای آنکه امروز استیو جابز در سن 56 سالگی مرده است » همه می میرند». این لینک را می گذارم تا ما زندگان از خودمان بپرسیم که فرق ما با مردگان چیست؟ فردا که نوبت من و تو شود، چقدر آرزوهایمان را تحقق بخشیده ایم ، چقدر دنیا را تغییر داده ایم؟ چقدر به تجربه های بشری افزوده ایم ؟ چقدر تاثیر گذاشته ایم ؟ خلاصه اش چقدر زندگی کرده ایم .