یعنی نام قلم.  در ادبیات در واقع نامی است که یک نویسنده روی خود می گذارد تا هویت واقعی اش را پوشیده نگاه دارد.در طول تاریخ ادبیات بدلایل متفاوتی نویسندگان زیادی با نام مستعار می نوشته اند. مثلا اسم واقعی مارک تواین ، ساموئل کلمنت بود. جورج اورول نام اصلی اش اریک ارتور بلیر است و ماری- آن اوانس با نام مردانه ی جورج الیوت می نوشت. در ایران هم مثلا ملک الشعرا را داریم که نامش محمد تقی بود . خلاصه نمونه ها فراوانند.

***

عرض به حضور انورتون که نام قلم های ما لولیتا و ویولتا و سامانتا  است. البت نام قلم اصلی مون زهرا و اختر و سکینه است. چرا اسم خارجکی گذاشتیم ؟ برای اینکه خواستیم با آدمهایی که از ایران خارج می شوند و یک شبه  از غضنفر تبدیل به الکس می شوند شوخی کرده باشیم وگرنه ما اهل این قرتی بازی ها نیستیم به مولا. علی ایحالن، دلایل ما برای ننوشتن به نام خودمان هم  دلایل سوسولی  و هم ترس از  بطری و این حرفها بود. البته ما باید خیلی شجاع تر از این بودیم. شما حق دارید. خوب دیگه ، وسط این مردم دلیر ما چند نفر هم  بزدل در آمدیم. راستش شرمنده ی مرام همه ی شما هستیم ،ما باید با اسم خودمان می نوشتیم و کم ٍکمش بخاطر عقایدمان اعدام می شدیم. اینجوری حداقل از خجالت مخاطبان شیردل مان در می آمدیم. منظورم همونایی که  حتی توی رای گیری دویچه وله به ما رای ندادند برای اینکه «می ترسیدند» نیست ها ، خداییش  هم رای دادن به یک وبلاگ ، توی یک سایت  معتبر رسمی که هیچ ربطی هم به جمهوری اسلامی ندارد ، با یک اوپن آی دی  که  تفریبا غیر قابل شناسایی است واقعا جگر شیر می خواهد .

اصولا میگم. ما در مجموع ملت خیلی شجاعی هستیم. یعنی همواره در طول تاریخ پشت سر  قهرمانهامون  رو دو قبضه خالی کردیم.در مثل مناقشه نیست. می دونم ما قهرمان شما نیستیم و نبودیم. میر حسین موسوی هم نبود، احمد زید آبادی هم نبود، نسرین ستوده هم نبود. هیچ کس اصلا لیاقت قهرمانی ما  رو نداره. هرکی برای این مردم سرش بالای دار رفت  ، از کیسه خودش رفت. امیرکبیر ، مصدق…  ما البته وقتی پای منقل میشینیم چگوارا رو هم آدم حساب نمی کنیم. یعنی استاندارد هامون  ماشالله خیلی بالاست.آن چنان دور ور می داریم که میریم می خوریم به سقف. همه رو نقد می کنیم. راهکاری داریم؟ نه! همه رو تخریب می کنیم. چیزی می سازیم؟ نه! از وضع و اوضاع می نالیم اما برای درست شدنش یک قاشق رو بلند می کنیم؟ نه ! همیشه یکی باید بیاد ما رو از منجلاب نجات بده. یکی باید بیاد رهبر ما بشه» یکی که مثل هیچ کس نیست». تا ما تو اولین فرصت پشتش رو خالی کنیم بفرستیمش بالای دار.اصلا قهرمان هم قهرمان مرده!  یک دو هزار و پونصد سال از روش باید بگذره تا ما شاید بریم توی نظر سنجی بی بی سی بهش رای بدیم و  بهش افتخار بدیم بکنیمش قهرمانمون. آخه ما ملت کمی نیستیم ،جون شما. ما خیلی ملت بزرگی هستیم.

خیلی بعدتر تر تر نوشت:

قسمتی از این نوشته بدلیل مسایل مختلف حذف شد.  اما سر جدتون سعی کنید نسبت به اتفاقات دور و برتون بی تفاوت نباشید. جدی میگم. بدون عشق، بدون مسوولیت همه ی ما یک نعش کش بیشتر نیستیم.